Κεριά

Ανασαίνω                    Ανασαίνεις

Αγγίζω                         Αγγίζεις

Εισπνέω                       Εισπνέεις

Μυρίζω                        Μυρίζεις

Διαλέγω                       Διαλέγεις

Στέκομαι                      Προχωράς

Κοιτάζω                       Φεύγεις

Σιωπή.                          Σκατά.

Λυδία Κατιφέ

Πολύποδας Τύραννος

Πολύποδας τύραννος εν λαιμάδι

Η χορδή έχει γίνει σαν ραγιάς

Όσο κι αν το πολεμάς

Λες να αλλάξει τίποτα στο ρημάδι

Μάλλον θα χρειαστεί επέμβαση

ή στον δρόμο μια παρέμβαση

Μα οι 3 γιατροί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα

Μόνο σε κερνάν ηδύποτα

Δεν σε κερνάνε κάνα αυγό

Αρκεί να μην είναι χρυσό

Και το Πάσχα σαν περνάει

Εγώ θα ακούω Σαντιγκάι

Μπλε το χρώμα για τα ξετσίπωτα

Και περιμένουμε και γεννητούρια

Αλλά να δω πότε θα κάνουμε ξυπνητούρια

Μα εγώ  τα θέλω fama volat ή ΤΙΠΟΤΑ.

Κλέων Έγκλειστος

Θά ’θελα να μουν διάσημη

Θά ’θελα να μουν διάσημη

κι ας ήταν και για μία πίπα

χρειάζομαι μονάχα έναν πρόεδρο

και να μη μου χει μείνει τσίπα

Θά ’θελα να μουν διάσημη

έστω και με δυο μαύρους και σαμπάνια

αφού οι τέχνες κι η πολιτική

δεν νιώθουν για μένα περηφάνια

Να ανοίγουν πόρτες, να μου στρώνουν χαλιά

να με καλούν σε εγκαίνια και γκαλά

να μου γνωρίζουν υπουργούς και δικαστές

κι ας οργιάζουν φήμες τρομερές

να μου φέρονται με ευγένεια και σεβασμό

να ΄χω προτάσεις κι από κόμμα πολιτικό

να γράφω βιβλία, να γίνω και ταινία

και ας μην ξέρω σύνταξη κι ορθογραφία..

Θά ’θελα να μουν διάσημη

να χαραχτώ κι εγώ στην ιστορία

να με θυμούνται και μετά το θάνατο

έστω και σαν μουνί καλλιγραφία.

Πορφυρία Σγουρομάλλη

Ειρωνικός Ωκεανός

Είναι σαφές ότι σου χουν τελειώσει οι φαιές κι ας έχεις φακές και φταις,

όχι κεφτές, φταις, αφού φύτεψες φύκια και μόνο μπρίκια κολλάς

και μπρόκολα τρως και είσαι αργός,

σαν λήθαργος και σαν ηλίθιος σαργός,

που πολύπλοκα πλοκάμια μπλοκάρουν, σε πλοκή απλή,

απλώνοντας απλόποδα πελώριες απειλές,

αλλά επιπλέεις σε μια κουταλιά χωρίς νερό και λες τα ταρό,

δεν πίνεις τον ντάριο φο, μπιζου φοράς και φουρό,

στα φόρα το παίζεις μικρό, μ εμπειρία μακρό,

μα η μοίρα σου ρημάζει τη ρίμα κι έτσι το ρίχνεις στη μπύρα,

μπούρδες πάλι και κούρδοι στο πορτοκάλι,

σε ¨προκαλούν¨ προμελετημένα σε μελαγχολία μελαμψή,

κι αντί ψοφιμιού τη γαμψή φήμη να φιμώνεις, βάφεις φούμο,

κάνεις σούμο, πίνεις σουμάδα όλα σούμα η γελάδα,

σε αγέλη που γελά και που κατεβάζει γάλα είσαι τράγος,

τραγελαφικός τραβάς ατάραχος στη ράχη τη μαύρη της χάβρας,

που δε φέρνει σε χάβρη που έχει χαβιάρι, ούτε καν στο χαϊδάρι,

δεν παίρνεις χαμπάρι, σαν high-βάνι σ΄ αρμέγουν στα Μέγαρα,

μα νομίζεις πως είσαι σε μέγαρα, μάξιμουμ σε μαξιλάρια φυλή-

φιρή το πας για ρουφιάνος ροφός που ρουφά τα αυγό…

Νεκτάριος Κουρέας

Laissez faire

Γιατί να κλάψω;

Γιατί να γελάσω;

Επειδή μου έσπασε το νύχι;

Ε, και; Θα το σιάξω με το νυχοκόπτη.

Το πόδι συλλέγει εμπειρίες.

Κουράδες από σκύλους, κατσαρίδες, καυτή άμμο, βρεγμένα πλακόστρωτα.

Το πόδι αποτελεί μία μορφή τέχνης.

Κουράγιο, σύντροφοι δρομείς! Κουράγιο!

Ό,τι χρειάζεστε, σας το προσφέρει

απλόχερα η φύση.

Μη φοράτε παπούτσια!

Τρέξτε ελεύθερα, τρέξτε ξυπόλητοι!

Μόνο έτσι θα ξορκίσετε τους δαίμονες, τους εθνικιστές, τους συμβιβασμένους

τρέχοντας και χορεύοντας ξυπόλητοι.

Το πόδι ακουμπάει το χώμα

εκεί που το πνεύμα σας γαληνεύει.

Μη στερήσετε στο πνεύμα σας τη γαλήνη!

Μην δώσετε την ικανοποίηση στις ανθρωποφάγες αθλητικές εταιρείες να σας υποδουλώσουν το πνεύμα!

Ακουμπήστε όλο το πέλμα στο έδαφος και διώξτε τους φόβους σας!

Ακόμα και το αγκάθι που θα μπει στο δέρμα σας θα μοιάζει σαν τουλίπα.

Laissez faire.

Λουκιανός Φλέκας

Η ατάκα της μάνας

Πόσο ευτυχισμένες είναι οι μέρες μας

Χρειάζεται πάντα να το θυμόμαστε :‘’ταπεινότητα’’

Είδα κάποιον να αγκαλιάζει τα σύννεφα,

λέγοντάς τα -‘’Μαρία’’.

Και μια πιανόταν τρεκλίζοντας απ΄ τον τοίχο,

μην πέσει χαμογελώντας.

Ένα παιδί υποδεχόταν τον κλόουν του

τρεις μήνες πριν θαφτεί κι επίσημα.

Εκείνος πήρε το μεροκάματο της φιλανθρωπίας, των εράνων,

και το επένδυσε σε πρέζα και  βρώμικα όνειρα σε μια γωνία

με κατεβασμένα παντελόνια και κρεμασμένα χέρια.

Θριαμβεύει νομίζω το φως

Και τα αναλγητικά που το συνοδεύουν.

Aλλά η μάνα του επιμένει:

‘’Δόξαζε το θεό, υπάρχουν χειρότερα’’

Πόσο όμορφα είναι τα ιδρωμένα μας όνειρα

Απενοχοποιήστε τη λέξη ‘’εφιάλτης’’, εδώ μυρίζει άλλωστε σώματα

-είναι το γήπεδό του-

Κυριακίδης Νίκος

Όνειρα

  

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Τα λέμε ή δεν τα λέμε;

Αποκαλύπτουμε στους άλλους τις πιο μύχιες σκέψεις μας;

τις πιο απόκρυφες επιθυμίες μας;

Κι όταν πάρουμε μια τέτοια γενναία απόφαση;

Η περιγραφή των ονείρων προσαρμόζεται στις ανάγκες τις δικές μας ή των άλλων;

Στο τι θέλουμε να πούμε εμείς ή τι πιστεύουμε ότι θα ήθελαν να ακούσουν οι άλλοι;

Τελικά, το όριο των άλλων είναι όνειρο ή εφιάλτης;

Μύριαμ Μπιζού