Kύκλος Kαμένων Ποιητών

Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012

Πιές να ξεράσεις

Xέσε, ψιλά ζητιάνευε,

και τα χοντρά που θα τα βρεις;

Άκου τη κλανιά σου να δεις!

Το ακλανές βλέμμα σου δεν βοηθά,

μην το ζορίζεις, δεν θα γίνεις άνθρωπος πια!

Μετανάστες χρησιμοποίησες για σκάλα,

κοάλα ψάχνεις, σαν ψάρι στη γυάλα,

πιες να ξεράσεις τώρα…

Ξεχνάς το παρελθόν, δεν έχεις πήχη να περνάς,

τον αναζητείς, το βάθος μόνο να μετράς!

Για το dna σου, ήσουν περήφανος μικρός,

τ’ ατίθασα νιάτα σου τα βλέπεις αλλιώς,

την αλλαγή την ξέρεις μόνο τουρκικά!

Πιες να ξεράσεις τώρα…

Ξεχνάς τους ουροσυλλέκτες πού 'δινες φιλιά!

Στα ενεχυροδανειστήρια γυρνάς,

παζαρεύεις τη λίρα εκατό για τα ψιλά,

τα ένσημα που ¨δούλεψες¨ και σού 'δωσε η προίκα!

Και η κοτρόνα στο κεφάλι σου, σκάει δυνατά,

σαν κρότου – λάμψης, δάκρυα γεννά!

Νεκτάριος Κουρέας

Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012

Η απουσία

Η ασθένεια μ’ έκανε να χάσω

τη βραδιά της κακοποίησης

και είμαι έτοιμη να σκάσω.

Κάθομαι στον καναπέ

με μια κουβέρτα μπλε.

Χτυπάει το κουδούνι

κι είναι ο Νίνος

με το μακρύ πηγούνι.

Υπόσχομαι την επόμενη φορά

να είμαι παρούσα με ποιήματα τρανά.

Μύριαμ Μπιζού

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Θόρυβος

Η νύχτα, φαινόταν δύσκολη,

οι ώρες, βάδιζαν αργά,

σε μονοπάτι γνωστό,αγχωτικό,κουραστικό.

Ήξερε.

Το πρώτο φως της ημέρας

σκόρπισε με τρόπο μαγικό,

αυτό που ως εκείνη στιγμή,φαινόταν τραγικό.

Κινήθηκε γρήγορα, μηχανικά

το μόνο σίγουρο, αναρχικά.

Προχώρησε.

Το βλέμμα ταξίδευσε για λίγο στο χώρο

η πλάνη αυτή, δε θέλει φόρο.

Μια στάση μόνο, στην υγρασία του τοίχου

όλα αλλάζουν, με ταχύτητα ήχου.

Σιωπή.

Οι σκέψεις τώρα σε πρώτο πλάνο,

χωρίς σειρά,

καθίσματα άδεια,πλατό γεμάτο

όλα τριγύρω σε φόντο υπάρχω.

Θόρυβος.

Φρίξος Ροφός

Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2012

Που πάνε οι κάλτσες όταν χάνονται στο πλυντήριο;

Που πάνε οι κάλτσες όταν χάνονται στο πλυντήριο;

Μήπως περνούν μέσ’ από σύρματα και καλώδια,

Σ’ένα διαστρικό ταξίδι σ’άλλους κόσμους και πλανήτες

Θέλοντας να ξεφύγουν απ’τη μίζερη ζωή τους

Έτοιμες για περιπέτειες και νέες εμπειρίες;

Μήπως κρύβονται κάτω από σεντόνια και πετσέτες

Με αγωνία να ξεφύγουν απ’το ταίρι τους

Και να μείνουν στα κρυφά μες στο καλάθι

Για ένα ραντεβού με τον παράνομο εραστή τους

Για λίγες μέρες ή έστω ώρες ως το επόμενο πλυντήριο;

Μήπως αφήνονται να πετάξουν στον αέρα

Στην πλάτη ενός χελιδονιού

Για πρώτη φορά ελεύθερες στον κόσμο,

Που ως τώρα κοίταζαν μόνο από μακριά

Κρεμασμένες στο σχοινί της μπουγάδας;

Μήπως απλά θέλουν να μείνουν λίγο μόνες,

Ζητούν το χρόνο για τον εαυτό τους,

Κλείνονται μέσα και δεν θέλουν να μιλήσουν σε κανέναν,

Θέλουν μόνο να ξεκουραστούν και να σκεφτούν

Γιατί κουράστηκαν απ’την πολυκοσμία και τις κοινωνικές εκδηλώσεις;

Ή μήπως τελικά ξεμένουν στο καλάθι από λάθος

Θλιμμένες που τις χώρισαν από το ταίρι τους

Ζουν μες στην αγωνία μήπως χαθούν για πάντα,

Και ανυπομονούν να έρθει κι η σειρά τους να πλυθούν,

Να κρεμαστούν και πάλι στο συρτάρι να μπουν,

Για να σμίξουν με το ταίρι τους, να πέσουν στην αγκαλιά του

Και να του πουν, ποτέ ξανά μη μ’αφήσεις…

Πορφυρία Σγουρομάλλη

Αναζητώντας τον καμένο χρόνο...

...περάσαμε στη φάση της εφηβικής ωρίμανσης του κύκλου, της εσωτερικής εξωστρέφειας, των προβληματισμένων επιλύσεων, των ελεύθερων καταλήψεων, των σιωπηλών θορύβων και των απόκρυφων αναζητήσεων...